استاد میگوید: - وقتی احساس می کنیم زماندگرگونی

است, ناهشیارانه نوار ویدئو را به عقب برمیگردانیم تا هر شکستی

را که تا حالا تجربه کرده ایم, ببینیم. و البته, هر چه پیر تر می شویم,

لحظات دشوار زندگی مان فزونی می گیرد. اما در همان زمان, تجربه,

ابزار بهتری برای غلبه بر آن شکست ها و یافتن راهی در اختیارمان

می گذارد که به ما رخصت پیشروی میدهد. باید نوار دوم را هم در

دستگاه ویدئوی ذهن مان پخش کنیم.اگر تنها نوار ویدئوی شکستهامان

را تماشا کنیم, فلج می شویم. اگر تنها نوار موفقیتهای خود را تماشا

کنیم, در پایان خود را خرد مندتر از آن چه هستیم, می پنداریم.

                           به هر دو نوار ویدئو نیازمندیم...

                          *************************

                            صدای باران را می شنوی؟؟

منتظر نباش که شبی بشنوی, از این دلبستگی های ساده دل بریده ام

که عزیز بارانی ام را در جاده ای جا گذاشته ام یا...

در آسمان به ستاره دیگری سلام کردم

توقعی از تو ندارم اگر دوست نداری در همان دامنه دور دریا بمان هر جور

تو راحتی باران زده ی من همین سوسوی تو از آن سوی پرده نوری

برای روشن کردن اتاق تنهایی ام کافی است من که اینجا کاری

نمی کنم, فقط گه گاه, گمان دوست داشتنت را در دفترم حک میکنم

همین !! 

این کار هم که نور نمی خواهد, می دانم که به حرفهایم میخندی حالا

هنوز هم که وقتی به تو فکر می کنم, باران می آید...

                         صدای باران را می شنوی؟؟

سلام...

خوبین؟؟

خوش میگذره؟؟

از اینکه دیر به دیر میام واقعا شرمنده ایشالا بعد از گذروندن قله ی

درسها جبران میکنم...

پ.ن.

خطاب به سوداگرانه: تو که خودت می دونی چقدر درگیر درسم پس چرا

میگی.... 

من دیگه برم

خوش و خرم باشین...

تا بعد...

بدرود.

قبل از اینکه اخم کنی مطمئن باش هیچ راهی برای خندیدن

وجودندارد...

   گوته

   ****